Blog Szumana

Szlag, fuck i wszystkie szity świata! Miał być nowy, niedrogi monitor, a bilans przedstawia się następująco:

• Nowy monitor droższy niż planowałem
• nowa karta graficzna, której nie planowałem
• dodatkowy 1 GB RAM – również pierwotnie poza scenariuszem
• nowy komp w salonie poszedł z dymem :)

A było to tak: postanowiłem kupić sobie niedrogi, panoramiczny LCD 19”. Większy nie zmieści mi się na biurku, bo 39 cm nad blatem wisi półka, której nie da się zdjąć. Na stronie Vobisu wyczaiłem dwa fajne Samsungi i jednego LG, które spełniały moje wymagania – także te dotyczące wysokości. Dlatego w piątek wstałem wcześnie rano i zastanawiając się nad tym, czy będą mieli na sklepie któryś z upatrzonych monitorów, pomyślałem, że przecież w Avansie mają cholernie tanie LCD-ki. Może nawet tańsze, niż w Vobisie. Do Avansu mam o rzut beretem, więc zebrałem dupę w troki i poszedłem. Na drzwiach „inwentaryzacja”. Myślami wróciłem do Vobisu: kawał drogi tam, cholera wie, czy czynne... Chwyciłem za telefon i zadzwoniłem do Kazka, który pracuje w salonie Partner RTV AGD czy jakoś tak (też niedaleko). Zapytałem o monitory - mają - dalej o cenę - chyba ciut drożej niż chciałem, ale ok: nie chce mi się po mieście ganiać za monitorem, a z Kazkiem przy okazji sobie pobojcymy. Bojcenie nasze skończyło się zakupem dziewiętnastki HP L1945wv. Drożej, niż chciałem, ale taniej niż gdzie indziej - w sumie nie żałuję. Fajny i do tego ta regulacja we wszystkich płaszczyznach... :)

Przytaszczyłem monitor na chatę i zabrałem się za podłączanie. Nigdy wcześniej nie miałem panoramicznego... kłopoty! Moja zasrana zintegrowana SiS661FX nie oferuje trybu widescreen!!!

Osiodłałem Google i wyruszyłem na poszukiwanie rozwiązania. Przewertowałem dziesiątki stron i jedyne, czego dowiedziałem się to to, że może pomóc upgrade BIOS-u. Może, ale nie musi więc nie pomogło. Udało się co prawda wymusić tryb 16:9, ale tylko w 1280x800. Mało i paskudnie to wyglądało: czcionki i linie paskudne, że aż oczy bolały. Wrrr.... Do wieczora męczyłem się z tym cholernym BIOS-em: wgrałem go entą ilość razy w rozmaitych wersjach i dupa! Ta karta nie da rady i basta!

Myślę...

Działam...

To się w końcu dorobiłem lekkiej i eleganckiej skórki na bloga swego :) Podoba mi się tak, ale to jeszcze nie koniec zmian. Nie dysponuję aż tak dużą ilością wolnego czasu, aby kwestię blogowych zmian załatwić za jednym zamachem. Niestety. Ale powolutku, krok po kroku będę to i owo zmieniał, aż osiągnę cel, jaki sobie założyłem. Powinno się to udać przed końcem 2009 roku i wtedy blog będzie bardziej rozbudowany, bardziej odpicowany, nadal lekki i regularnie pisany.

Przez ostatnie dwa tygodnie byłem chory z niepisania. Ale durne święta (w rozumieniu: idiotyczna, komercyjna szopka wokół tradycji, o której już niewielu pamięta) ograniczały wenę do jednego, choinkowo prezentowego tematu. Nie chciałem go poruszać.

Nie znoszę świąt, ale na tegoroczne wyjątkowo się cieszyłem. Mój dziadek jest poważnie chory ale dostał ze szpitala przepustkę na święta i mógł być z nami. Na wigilii i kilka dni później na jego skromnym przyjęciu imieninowym. Boję się, że to mogły być ostatnie święta z dziadkiem… „Spieszmy się kochać ludzi…” no, akurat tak się składa, że dziadek jest moim autorytetem, idolem i od dawna podziwiam go za to, jaki zawsze był i jest nadal. Długo by się było rozpisywać, wiem jedno: jest to najlepszy dziadek pod słońcem i nikt (poza moim kuzynostwem :)) takiego dziadka nie ma.

Jutro Sylwester? Niech se będzie. Dupnie wyszło i można rzec, że nic w tego Sylwka nie robię. Nie robimy. Nic wielkiego. W święta uśmiechnęła się do nas fajna sylwestrowa opcja: kuzyn mojej na Słowację do Preszowa wybywa na kilka około sylwestrowych dni. Byłoby miejsce dla nas, bo zarezerwował więcej, ale niestety niektórzy z nas pracują. Nic tam, pobędziemy sobie razem we dwoje, a zaszalejemy w innym terminie, kiedy w noclegach będzie można przebierać i pogoda będzie bardziej na miejscu :)

2008 dobiega końca… Jaki dla mnie był ten rok? Był ciężki, niełatwy, ale bardzo dobry. Obfitował w ważne dla mnie życiowe zmiany i decyzje, których efekty przyjdą w przyszłości. Czasem miałem dość, ale co nie zabije, to wzmocni :) 2008 był rokiem siania, a kolejne lata będą czasem zbierania plonów. Ciężko było się z tego cieszyć, ale teraz, gdy najgorsze mam za sobą, na myśl o tym ciężko utrzymać mi poważną minę - tak się morda sama cieszy :)

Czego oczekuję od nowego, 2009 roku? Nie mam sprecyzowanych życzeń. Niech będzie jaki będzie, dla mnie najważniejszym jest to, aby go nie zmarnować. Jedyne moje głośnie życzenie: aby w 2009 przy wigilijnym stole nie zabrakło dziadka…

Zanim wystawię to na Allegro spróbuję tutaj ;) Do sprzedania mam access point firmy Edimax, model EW-7206APg. Sprzęt jest jeszcze na gwarancji (do 4 kwietnia 2009). Sprzedaję, bo nie jest już potrzebny :) W zestawie:

• oryginalne pudełko
• access point
• antenka
• zasilacz
• kabel 1m
• kabel 3,8m
• śrubki i kołeczki rozporowe do montażu na ścianie (te nigdy nie były używane)
• karta gwarancyjna + paragon

Dopadłem Vistę i zaczęło się... Zainstalowałem szit chcąc się nim pobawić bez aktywacji przez te 30 dni, na które łaskawie pozwolono. Wiedziałem, że ucierpi Debian, ale przecież są sposoby na przywrócenie menu GRUB. No właśnie, sposoby są, ale czy każdy działa? Otóż NIE.

Chyba dopiero za czwartym podejściem udało mi się. Wcześniej szukałem, sprawdzałem, próbowałem udoskonalać kolejne metody, ale z mizernym skutkiem. Poniższy sposób działa na pewno!

Uruchom Ubuntu w wersji LiveCD, w menu „Aplikacje/Akcesoria” odpal terminal i do roboty. Wpisuj kolejne komendy:

sudo mkdir /mnt/root

sudo mount -t [SYSTEM PLIKÓW partycji, na której jest Twój „utracony Linux”, np. ext2, ext3 itp.] /dev/hda[numer partycji root] /mnt/root.
Przykładowo: jeśli Linux zainstalowany jest na partycji hda7 z systemem plików ext3, to powyższe polecenie powinno wyglądać tak:
sudo mount -t ext3 /dev/hda7 /mnt/root

sudo mount -t proc none /mnt/root/proc

sudo mount -o bind /dev /mnt/root/dev

sudo chroot /mnt/root /bin/bash

sudo grub

Po ostatniej z tych komend w terminalu zgada do Ciebie sam GRUB :) Wtedy rzuć mu trzy następujące hasła:

find /boot/grub/stage1 - w odpowiedzi na nie otrzymasz oznaczenie partycji, którego musisz użyć w kolejnej komendzie. Jeśli GRUB powie, że (hd0,5) to wpisz:

root (hd0,5)

GRUB przygotowany, teraz tylko trzeba wstrzyknąć go do sektora rozruchowego dysku :)

setup (hd0)

Tyle. Ładnie pożegnaj się z panem GRUB-em wpisując mu w okienku terminala quit, później exit i gdy opuścisz Terminal, zresetuj komputer i ze starego, dobrego GRUB-a wystartuj swój ulubiony system operacyjny :) Odzyskany GRUB zachowuje swoje dawne ustawienia, jak np. kolejność systemów, ich nazewnictwo czy czas oczekiwania na wybór.

A ja pochwalę się: ZNOWU MAM DEBIANA!!! Tyle ciszy na blogu było, że zastanawiałem się nad napisaniem notki „Mój blog też”, pijącej tytułem do poprzedniej, o Naszej-Klasie. Wybrnąłem, z czego jestem dumny, bo niektórzy całe swe życie poświęcając walce z systemem, a ja w trzy dni wygrałem nie z jednym, a z trzema! To jest dopiero wyczyn! :)